Head-interpreter of disinformation documents . Spa mullah has obtained from the Palaverel Universe, and the publisher of these documents in various media. . Contempoorary arts galaxy featuring the Middle Peastern creators living both in the region & Diaspora .

About Spamullah : He was born in Masdar, Turkmenistan in 1952. He studied at Center for Curatorial Studies, Fart College. spamullah ( at ) yahoo ( point ) com

He was born in Masdar, Turkmenistan in 1952. He studied at Center for Curatorial Studies, Fart College.





In  country’s environment of toolerance and dialogue, this time, another accident happens in a coal mine. The utmost authority decrees: “it is in the nature, in the destiny of this event.” And adds: “I say it is in this occupation’s destiny. Nobody’s mental capabilities and intellectual depth is enough to discuss this issue out of this context. Why not? Because, if you do not have faith in destiny, then I have nothing to discuss with you.”

In other words, no one can dare to sweep the wide-spread affluence under the rug, and those bother to open up their mouths against the unconcealed upturn, are naturally knocked out of the government’s faith-bound decree rocket; before they even see the stratosphere, they plunk.
The utmost authority thinks the best for all of us, only he can say what is in our destiny. He is omniscient, and hence a superman, and us, mortal souls are expected to bow and scrape in the presence of his Excellency. As it is in the decree, the country takes an undeterred upturn on a global scale to the benefit of everybody. Yet, how can a reckless optimism and a consenting with foreseeable destiny go hand in hand, and that intimately? What sort of an elixir is it that these supermen are making us drink, and drink peacefully?

In this pretty environment of toolerance and dialogue, a wise old saint from the fifth dimension enters the scene. He haunts those who happen to forget the virtues of the decree, in their dreams. He gives a Mevlana  capsule to those who could not catch up with the ultimate quality of life. For those who could wait patiently for that dream to come true, he presents the global Lost church, where the gates to the secret open up and fill the environment with holy light, the living and the dead smile in delight. “You just want it” in this life, or the next life, maybe the past life. “Love” saves us all, and it saves its author more than all.
These palaverel tales are ineliminable. Those looking for fresh air get a black smoke, and the black smoke does fill every hole. So said optimism is but a new holy wine in old bottles. We think positive, things turn positive, and more, your soul mate enters the room, you take good vibes, things go excellently… If not “that is the destiny”, what else can we do, “there must be a divine wisdom to it” in every single geography. But, whose pockets is it that this wisdom is filling? Who is subjugated to whose power, for he has a divine wisdom accompanying to it?
Those natural born good souls, those innately positive-thinking brains, once pushed with scientific proof, sees a silver lining in every dawn. As a transformer, they never give up spreading good vibes, posivitiy is never gone. They are never late for their periodic aura cleansing, nor forget the daily antidepressant wax for their grinning faces. After all, buy a cosmic charm with the state and mafia subsidy, get an aura cleansing, and it is free for all ages.
Those born-flawed, less positive, lower souls are rapidly taught to think positive, become the owner of his own boat to sail in blurry waters. Their brains are formatted to get ready for uploading new programs, with the books, cassettes, seminars, natural stones, healing waters, colors of the worst kind and matter. The toll-manufacturing of those biometrically-beautiful on the outside, spiritually-beautiful on the inside are undertaken with utmost care, and it is rated high. The words of fresh liberalism’s iron lady ring once again in our ears: “there is no such thing as society” but individuals. Then on, the individuals are wind up for power, strength, self-esteem, and endeavor for a better standard of living. It only comes through positive thinking. As the value of the individual is calculated by his consumption scheme, the posetive are entitled to more, ever more, and the best of everything. It is so said that these individuals also are capable of changing the world, not by acting, but only through positive thinking. They learn its rules, they put them into effect, and they try to come over the difficulties. Yet, at the same time, as the rules dictate, they turn a blind eye to those having their own objections to the injustices. Objection brings negative vibes, and so do the facts of life, especially when it is not the happy news, pleasant events, and merry happenings.
The companies that “think big” can maximize their profit, with the motivation of their employees. With positive thinking, and a posetive world-view, the success is guaranteed. Then “if you are not successful enough, it is because you have not wanted enough.” The “individuals that think big” and the “firms that think big” take it as their natural right to destruct, destroy, and kill. “Doing what it takes” is already a sign of wanting enough.

Those who foresee the upturn, those who put their faith in this foreseeable destiny win a free pass to universes. Those who cannot free pass, see a text message in their mobile devices: “Unemployment is a virtual problem”, with the message fee already paid by the unemployed masses. It is expected that those who read the message are instantaneously enlightened, and pass to the palaverel universe. In this palaverel universe, it is advised that you listen to those who appear every second, think the best for you, and say “you will be bosses in the future, why bother the workers”. It is advised that you love thyself, and maybe go for a television program to receive positive vibes from the one you love. Indeed, poverty, crisis, running amok, death is only tangent to the positive thinking individuals, as they feed themselves with motivation, sustain a living with self-esteem.

Last but not least, Spam Usta News Agency reports from the tangent universe: “Here, the statement “destiny is but a moment” is widely heard in respectable scientific circles. With the destiny engine in the computer games, the fresh ottoman is fueled in Turkish and flying in African, Middle Eastern, and Central Asian skies –the omniscient sultans once again purr with delight. Security is maintained with public order sodas. The skies are filled with shopping malls. “For You”s sell cosmic food supplements, wankers’ generation antidepressants. Those who take the pills are relieved of the troubles of pessimism and critical thinking. Dissent has evaporated. As everyone is after happy news, pleasant activities, merry happenings, censorship has already retired to an Aegean village, and is busy with running b&b, night club, biennial… The ones who begrudge the cosmic pills are after getting a job as a democratic tiger keeper in Anatolia.” “VIP GUANTUM LOGISTICS. YOUR AUROS ARE HANDLED WITH CARE.” (adv)







red june 2010





” The Golden Age ” Ben iNsaN DeğiLmiyiM ? BeniM HoLoGraMIM ! BeNiM kaRaRıM ! (2012)


Nisan 2010



Ağustos 2010







SPA MULLAH  30.11.2010


Spamullah, bu ay, Konten Peri Gençsivil’in Wikittoman web sitesinde yayınlayacağı “İmamın Günlüğünden Bir Yaprak” başlıklı yazıyı, Lübnan’da ele geçirdi. Sami Yusuf CD’sine yüklenen bu belge, tersten dinlenerek deşifre edildi.

Demokrasullah Hocaefendimiz’in memlekete dönüşü ve hemen ardından Küresel İmam ilan edilmesinin yıldönümünde ne kadar duygulanıyorum bilemezsin sevgili günlük… Bugün, geçmişi yad edeyim; Demokrasullah Efendimiz’in sünnetine uygun olarak tuttuğum bu elektronik günlükte fikirlerimin ve hislerimin bir kaydı bulunsun, bu kayıt gelecek nesillerce de bilinsin istiyorum…

Önce “Cami Dışı Din Hizmetleri Projesi” başladı, sen de hatırlarsın sevgili beyaz sayfalar. Ayrıca, şükürler olsun Anayasamız’ın 24. Maddesi’ne ve filmlerle artan popülerliği yolumuzu açan Zaman-ı Nursi hazretlerine… Böylelikle, bizler Demokrasullah Efendimiz’in “her yerde olun” sözünü dinleyip, iki kuşaktan temiz kağıdı sahibi, kanaat önderi imamlar olarak göreve gelebildik, halkımızla kaynaşabildik; halkımızın anlaşmazlıklarını çözmekte, gönül doktorları olarak yüce Türk-İslam adaletinin sentezine yardımcı olabildik. İçimize işlemiş linç kültürünün zehrinden arınabildik.

Bu vesile ile, bir risale kaleme alarak meseleyi en doğru şekilde anladığını gösteren Şerif Melge’ye de teşekkürü bir borç bilirim sevgili jurnal. Mahalle baskısının biz kanaat önderi imamlar sayesinde ortadan kalktığını, hatta “Aleviliğin örgütlülüğünden” kurtarılan adalet mekanizmasının yerelleşerek çok daha demokratik bir hal aldığını tesbit ve tescil eden bu risale, evlerimize ışık getirmiş, hepimizi pozitif enerji ile şarj etmişti. Melge, bize, dostumuzu, düşmanımızı yeniden hatırlatmıştı.

Unutmamak lazım ki, izleme ve dinlemenin Uyap Fatih Bilişim Sistemi ile entegre edilmesi, bizlerin çok daha etkin çalışmasını mümkün kıldı. Bu sistemde hepimize birer şifre dağıtıldı, sırlar kapısı açıldı. Cami önü kameralardan değil, her türden kamera ve ses kaydından, hatta DNA örneğinden yararlanarak mahallelimiz hakkında bilgi sahibi olmamız sağlandı, yanlışa düşenlere müdahale edebilmemiz çok daha kolay hale geldi. Öyle ki, bırakın cemaati, bizlere saldıran ayının bile suça eğilimi, bilimsel bir kesinlikle anlaşılabildi.

Bakınız!.. Kanaat reislerinden oluşan, (gerektiğinde silahlı) İrşad Birlikleri sayesinde de, güneydoğu ve diğer bölgelerde Milli Birlik ve Kardeşlik Projesi hız kazandı. Bölgedeki alternatif önderlere ileri demokratik bir seçenek sunuldu. İkna olmayanların bertaraf edileceği, uzun süredir yapılan operasyonlarla ifade ediliyordu zaten. İrşad Birlikleri’nin özellikle silahlı olanlarına katılım çığ gibi büyüyerek, Büyük Aile Birliğimiz’in ve Taze Ottoman coğrafyasının güvenliği sağlamak yine biz Altın Jenerasyon’a kısmet oldu.

Üstelik, bütün bu gayretler sadece Uyap Fatih Bilişim Sistemleri ve milli düzeyle sınırlı kalmadı. Demokrasullah Yüksek Kurulu aracılığıyla küresel koordinasyon da sağlandı. Böylelikle, dini kurumların ve kanaat önderi biz imamların gündelik tartışmaların içine çekilmesinin önüne geçildi. Demokrasullah Yüksek Kurulu, dinlerin üst karar kurulları arasında iletişimi etkinleştirdi, özlemi çekilen küresel birlik ve beraberliği mümkün kıldı. İşte, bizlerin Glokal İmam olarak anılması da o günlere denk geliyordu. Şükürler olsun ki elimiz, üzüm yerine şaraba el uzatanlardan, Global kanaat önderimizin Taze Ottoman coğrafyasını donatan posterini yırtan kendini bilmezlere kadar, herkese uzanıyordu.

Üstüne basa basa söylemek istiyorum sevgili hatıra defterim: dinlemeye, izlemeye, nazikçe göz altına alınmaya karşı çıkmak, tamamen uydurma ve hurafe inanışlardan kaynaklanır; dinle, bilimle ilgisi yoktur. İtiraz eden kendini bilmezler, tabii ki korkacak şeyi olanlardır. Sen düzgün yaşıyorsan, kamu güvenliğini bozucu bir davranışın yoksa, izlenmeye ve dinlenmeye itiraz etmezsin. Nitekim, meşhur aktörlerin bile takipçilerinden kaçmak için camiden ve imamın kayıtlarından yararlanmışlığını, tarih kitapları yazar. Büyük Aile Birliğimiz’e, Milli Birlik ve Kardeşliğimiz’e, cennet Taze Ottoman Coğrafyamız’a hakim olan huzur ve güven ortamına uzanan diller, eller, dinen en caiz, en bilimsel yöntemlerle, tabii ki hoşgörü ve diyalogla kırılır sevgili günlük…

Heyecanımı mazur gör sevgili sırdaşım; heyecandan bitikim, aynı şeyleri tekrar edip duruyorum… Lakin, hoşgörü ve diyalog demişken, bir başka anımı daha anlatmak isterim… Yurdun dört bir yanında suların boşa akmaması da “özde çevreci” Yeşil Enerjili Organik İmam kardeşlerimizin katkısı büyüktü. “Kökü dışarıda” bir sürü tipsiz “sözde çevreci”nin, insanlarımızı da zehirleyerek yaptığı nümayişlere, nümayişçilerin temiz ve pozitif enerji üreten bir dünya lideri olma yolunda önümüzü kesmelerine, yine biz imamlar vesilesiyle “Dur!” denebilecekti.

Ne de olsa, ışıklı evlerimizde en iyi şekilde yetiştirilmiş, yeşil bir pozitif enerjiyle şarj edilmiştik. Temiz enerjinin ancak hidroelektrik santrallerinden, nükleerden elde edileceğini, dışa bağımlılığın da ancak bu suretle kırılacağını biliyorduk. TEMMÂ Vakfı destekçimizdi. Üstelik, Rigzoslarımız, Boruzamlarımız, Çalıplarımız, hidroelektrik santrali inşaatlarını büyük bir özveriyle üstlenen işadamlarıydı. Nehir sularının 49 sene boyunca sahibi olmaları, hatta canları isterse haklarını satmaları, gösterdikleri özveri karşısında neydi ki? “Suyun özelleştirilmesi”ne karşı çıkmak, gericiliğin daniskası olup, doğanın dengesini ve sosyal çevrenin huzurunu korumak için, bize düşen sorumluluk, yöre halkını kollamak ve gerekirse yerinden ederek ileri götürmekti.

Bu sorumluluğu idrak etmiş biz imamlar, Demokrasullah Efendimiz’in sünneti mantar çayı ve maklube ikram etmenin, cemaati hurafelerden korumaya yeteceğinden şüphe etmiyorduk. Onları eşzamanlı bir şekilde toplayarak çay ikram etmiş, bir yarım saat sonra da baykuş sesi dinletmiştik. Protestocuların dediklerinin, aynı bu sese benzediğini söylemiştik. Baykuş sesi işitmek hayırlı değildi. İnsanın rüyasına bile girer, insanı yoldan çıkartırdı. Elbette bunun önüne geçmenin dini ve ilmi bir yöntemi vardı. Boyunlarına asacakları, tesbihlerine takacakları flashbelleklerine, bizzat Hocaefendi’nin yazdığı “baykuş duası”nı kaydederek, rüyalarının ve hakikatin kapısını, her türlü baykuş sesine kapatabilirlerdi. İhtiyaca göre, bu duanın yanına “yağmur duası”, “nazar duası”, “kısmet kapama virüsü” gibi şeyler de kopyalanabilirdi. Flashbelleklerin kuvvetine dair Demokrasullah Yüksek Kurulu’nun yayınlamış olduğu global fetva henüz taze çıkmıştı.

İşte o an, tarihi bir andı. Flashbellek uygulaması bir örnek teşkil edecek, madencilik ve inşaat konusundaki nümayişlerle ilgili olarak da cemaati irşad etmek için kullanılacaktı. Böylelikle, bu nemli gözler, Demokrasullah Hocaefendi’nin, Kayseri’den kalkıp, eskiden o çirkin Haydarpaşa Garı’nın bulunduğu Spa tesislerine yeni kondurulan helikopter pistine, bir kuş misali inişini de görecekti sevgili günlük. Huzur ve güven içinde, hoşgörüyle, diyalogla… Ama dur bir dakika be imam!.. Wikili belgelerden son anda sızan sızana… Günlük sana söylüyorum, hanım sen anla: eski yargıç cüppesini sandıktan çıkart, bir de kuru temizleme yaptır; her an o cüppeyi yeniden giymemiz gerekebilir!..


SPA MULLAH   30.11.2010




Red Aralik 2010


Serhat Köksal ( 2/5BZ ) Interview: An Example in Cultural Pipeline Dialogue – 9.2009

Under the ever stiffening wind of neoottomans.biz, Bidoun, in its last issue, has hooked up with wider distribution channels in Turkey, in an effort to increase its sales. In fact, in this last issue, it becomes more apparent that Bidoun is “filling the gaping hole in the arts and culture coverage of the Middle East and its Diaspora” through pandering to the needs of capital spooning with oil money, co-opting local panderers and new commodities, and turning the arts and culture of the Middle East into a mere decorative element with local flavors for the capital. Contempoorary art’s these dialogue fetishist, smart and intellectual panderers, are turning the nouveau-riche,  wanna-be neo-ottomans in commerce, and their Middle Eastern counterparts, as well as the well-educated new minds into willing customers for the new operations of capital in the region. They asked him well-put questions, and he has answered. At least, he is publishing them here.



Bidoun, son sayısıyla, giderek daha kuvvetli esen neo-ottomanız.biz rüzgarını arkasına alıp, Türkiye’de de dört koldan dağıtıma girerek, satışını arttırmaya çalışıyor. Zaten, bu son sayıda, “Ortadoğu ve diyasporasının kültür ve sanatı konusunda varolan yayın boşluğu”nu, petrol parasıyla oynaşan sermayenin, kültür-sanat piyasasında ‘satıcı’lığını yaparak doldurduğunu, kendi yerel ‘satış temsilcileri’ ve ‘mallar’ını yetiştirme yetkisini elinde tuttuğunu, Ortadoğu kültür ve sanatını sermayenin yerelle tadlandırılmış dekoratif unsuru yapmak için çalıştığını da daha açık bir şekilde ilan etti. Sadece cebi yeni para görmüş , ticari olarak neo-ottomanlığa özenenleri ve onların Ortadoğu’daki muadillerini değil, Ortadoğu’nun mürekkep yalamış yeni neslini de sermayenin bu coğrafyadaki yeni operasyonları için müşterileştiren zeki ve entellektüel ve diyalog fetişisti gümcel sanat satıcı’ları, ona aklı başında sorular sordular, o da cevapladı. En azından burada da yayınladı .



Subject:  Bidoun…

From: Michael Vazquez
Sent: Thu 9/03/09 10:55 AM
To: serhatkoksal

‏Dear Serhat Koksal,

I'm an editor @ Bidoun and I was hoping to check in with you to
get an update on your current projects-- what's next for
Urban Jealousy,what's up with 2/5BZ, what's going on (I hear?)
this month in conjunction or sideways to the Istanbul Biennial.
And the like.Perhaps with an eye toward doing a Work In Progress
in the magazine.Let me know, and/or let me know a good time to
talk on Skype?

Thanks! Best,
Mike Vazquez


Subject: Re: Bidoun...‏
From: Alexander Provan
Sent: Sun 9/06/09 12:30 AM
To: serhatkoksal
Hi Serhat.
Mike forwarded me your email; I'm a contributing editor at
Bidoun, and I'll be writing something about your work and
the Begenal project for the next issue. Exciting to hear
about Begenal, the continuation of the Roaming Biennial,
and the rest! I'd like to ask you some questions about
yourself and your work, if you don't mind.


Subject: A few questions…
Date: Mon, 14 Sep 2009 21:56:15 -0400
From: michael.vazquez
To: serhatkoksal


I had a couple of questions on redirect, as it were, which I wanted to put to you.

M.V. One is: what’s 2/5BZ? I mean, what does it signify? When did you start using it? Has the meaning changed over time? Was there a particular train of inspiration or thinking that led you to choose that handle?

S.K. 2/5BZ is something that I had scribbled on a school note-pad in the  1980’s. Many years later on I noticed it as I was paging the pad through and It has become the name of this project. I designed the logo in 1991 . I finished my first work in 1982, named “Men playing Ping Pong and Ajda Pekkan vs. Supertrashmen” which was a cartoon made on a notepad.

At the beginning, my aim was to create a Project with a name, to be recognized on stickers rather than to be pronounced. At that moment there was no other meaning of 2/5BZ, not more than a name given to this Project. Within time, this name contained the meaning and purpose of my Works. Sometimes, it gained different meanings, depending on people with different pronounciations.

M.V. Two is: did you know John Peel when he came to Turkey? Know who he was, I mean? How plugged in, if at all, were you to underground musical trends abroad? I ask in part because it’s interesting to think about _why_ you were John Peel’s favorite Turkish band. Do you have a sense of why that was? What did he like about your music, and what was your conversation with him like?

S.K. In 1994 John Peel asked for an Interview with 2/5 BZ for the BBC World Service, during a visit in Istanbul.
At that time I had no idea about who he was. I heard about an album of Napalm Death’s Peel Sessions album but I did not knew what it was ,

I did not know who John Peel actually was.. During the Interview he asked some questions about the social situation of the territory I was living, in order to understand the relation between. For example, he tried to define the relation I had created between politician’s speeches and dialogues of 70’s Turkish movies which had interfered into the Society’s subconscience. He understood that it was not just a funny collage, but was some kind of resistance, supported with visuals and material created by myself and told in a different language. Peel also introduced the fanzine ( Gozel Zine) which contained lots of Information, interviews with people who worked hardly in the Turkish cinema Industry (synchronization, effects, visuals…etc) compiled all by myself, in his Radio-show. I was the first who interviewed these persons who were not known by name in Turkey at that time.

also John Peel announced my Peel Session when he broadcast 2/5BZ Peel Session ; ”…and that track is from one of my favourites sessions of the recent past ,from 2/5 BZ from Istanbul.No Touristik No Exotic it is called..”John Peel BBC Radio1 2004

 M.V. I mean? How plugged in, if at all, were you to underground musical trends abroad?

S.K. A major motive of reaching and handling the recordings of this special music of the 80’s was that giant flea market located in a disctrict called Topkapi. There were lots of tapes & records of tapes and films, forgotten in time, available, together with films and music tapes recorded abroad especially for Turkish people living in Europe (mostly Germany). Unfortunately, this market place does not exist anymore.

M.V. I am thinking, for example, that the period in which you were making collaged sound works on a– what were you using, a 4-track? 8-track? —

S.K. I used a 4-track and some tape loops in the late 80’s and early 90’s. But when I was a child, around 9 or 10,  I had two portable tape players in which I played some different material at the same time and tried to record the sounds on a third tape recorder, aiming to create a totally different music. I found this method on my own by experimenting a lot.

M.V….– is basically the Golden Age of DIY recording and the cassette underground. And that Peel was into a lot of the cassette culture stuff, including Sebadoh, a band I was friends with at about this time. Were you aware of punk/DIY stuff, and/or of 4-track crypto-folk collage stuff, being produced in the States?

S.K. I would consider myself close to DIY in terms of approach and ethics. In the beginning of the 90’s, we had some gigs with some Turkish Punk and Hard-core bands. Despite different musical genres, we had something in common with the punk scene concerning our language we did use. But eventually, I thing that I make some kind of music that is not near either to Punk or Industrial. It is something different. It contains a large scale of genres, from arabesk to ancient Anatolian folk, together with Industrial, avant-garde or pop sounds, sometimes performed live on improvisation or programmed before; summarized musical compulsive stuff.

M.V.Or, alternately, had you gotten into industrial music at some point? What bands or musicians were crucial to your development as a sound artist?

S.K. As far as I can understand, you expect from met o give an Internationally known name which I am influenced by. If yes, I have to name lots of people of no International prominence. If I have to name any, it would be probably Tim Hodgkinson. But I first met him and his music in 1999.Further, I was liked and  inspired by Gökçen Kaynatan, Bülent Arel (he made music in the 50’s), both turkish electronic-psy-musicians ans sound artists from the 50s and 60’s

Abdurrahman Palay is most important dubbing voice artist in Turkey since 1950 ‘s . also we did some new recordings together for my 2/5BZ project in 90 ‘s .also i used this sounds in my Peel Sessions tracks .

I was also impressed by sound technicians and effects designers of the Turkish pop cinema of the 60’s-70’s, who usually applied musical score combinations to these films, from traditional Turkish music to Stockhousen-style avantgarde tunes by using cut-up techniques.I still believe that these people who affected my subconscience when I was a child were highly creative.  some names : Tuncer Aydinoglu ,Yorgo Ilidais ,Suudi Yilmaz,..

M.V. Another question– did you have paralell interest in Turkish psych from the 70s, commensurate with your interest in Turkish cinema?

S.K. Yes, I did.

M.V. Anf finally– was there a particular political agenda that you have, or had, or that has changed, in the context of Turkey? Much of your work in this decade seems to relate to the art world and globalization, but I wonder, for example, how your deployment of 1970s cultural bits signified in the late, well-post-coup, Turkish 1980s and early 1990s.

Thanks! And best to you. Mike

 S.K. Yes, my works are mostly related to the Situation in the 70’s, 80’s and 90’s. In the 70’s cultural attractions accelerated but after the coup in 1980, everything collapsed. After the blockage by the government, we had discovered different material again, and converted it. We can consider it a certain reply in terms of a spitting or puking effect.
In the 2000’s, I try to create some works, pointing on the possibility of the same games which had been played in the past in Turkey, but now under global circumstances and cultural cheating. No need to mention that this time, this games will not hit Turkey only!





Date: Thu, 10 Sep 2009 11:04:07 -0400
Subject: Re: Bidoun…
From: alexander.provan
To: serhatkoksal

Great, thanks so much! Sorry to be so demanding, but I’m happy we’re able to publish something about your work. I’ll let you know if I have any more questions. Otherwise, I’ll keep you updated, and notify you when the magazine is out, and send you some copies.


A.P. First, could you give me a clear sense of what the schedule is the for
the Roaming Biennial in the near future, where it will be, what form
it will take, who will be involved, etc.?

S.K. Last, we finished our 3rd station in Belgrade. now we re talking with people from Lebanon but its moving slow..but now i don’t know about time…when ?

A.P.  Since I don’t know much about your personal history beyond what a few people have told me, could you tell me how you started making this kind of work?

I finished my first work in 1982, named “Men playing Ping Pong and Ajda Pekkan vs. Supertrashmen” which was a cartoon made on a notepad.
With the establishment of private TV channels in the early 90’s, the whole society was exposed to massive bombardment of all elements of popular culture.
In addition, political discussions on TV were broadcasted so often and in a very crucial way durig the same period. In the late 80’s I already had started ,to collect material of 70’s films and music which belonged to the age of my childhod and were real rarities in the flea market due to some political and social circumstances. I started to mix these media with contemporary material mentioned above and edited, crashed, converted and reproduced them with basic equipment and simple techniques available in that time. The late 80’s ad early 90’s were also the period when I started to believe and commit myself on my work.

A.P. When you were younger, were there other people in 
Istanbul who were experimenting with mixing this kind of cultural 
detritus—folk and pop sounds, commercial films and industrial music, 
reductive images of Turkey and the East with abrasive, even punk, 
sounds that called attention to the sinister elements of those images? 
S.K. The geographical area which I live in has a very old and strong oppositive humour tradition. Aziz Nesin is one of my Inspirative persons in this genre. Aziz Nesin is the milestone of modern and humourus Turkish literature.
As fas as I know, there wasn’t anybody else who made artwork consisting of audio, video containing folk&pop elements, political statements, commercials and further to a large scale of music from improvised to electronic music.

A.P. Or were you influenced by other musicians and artists outside of 
Turkey whose work you encountered?

S.K. I shared the stage with “Tape Beatles” in 2006. When I saw them on stage performing live, I felt happy to see other people working on somehow similar works. This land has been invaded by many Emperors and civilizations in history. This led to lots of cultural layers. Besides, technology reached this land much later, so the society faced some problems with usign and applying technology into daily life. The solution was found by adapting and/or converting the application purpose of technology.
These two aspects may have affected me in some way and resulted in puking my impressions about all these. Within time, I had the chance to perform in 90 cities of 17 different countries.

A.P. I’m curious about your relationship to your source material. Are you a 
voracious collector of local films and other media? Much of your work 
sounds and looks like the product of someone very meticulously and 
purposefully building an archive and then putting it into action,
S.K. You are right to some extent, however I believe also in coincidence.
I experienced both ways; all materials flew towards me in coincidence, or I ordered or set up them in a definite line. Despite feeling a bit sceptic I am mostly happy with that situation. Therefore, “voracious” is not true for all situations, on the other hand, yes, I spent some effort to find some films about twenty years ago.

A.P. if you will. I’m interested in your collecting instincts or habits and 
how they play into the work you make, and whether or not you consider 
yourself an archivist to some degree, maintaining these lost images 
and sounds and then deploying them strategically….
S.K. This is absolutely true.

A.P. Were there particular films or records that caught your attention as you started 
making this kind of work? Do you see now, in retrospect, a way of 
approaching these things, and an approach to making music, that you 
had some hand in starting?

S.K. Talking about the relation between video and sound, I improved my skills of reproducing the material and ended up editing video and sound live and spontaneously on stage. What excites me is the situation of the reminniscence to filmmakers, who edit on their desks in studio; I, on the other hand edit live on stage. If the relation of video and sound improves hypnotically, the humourous and political statements which I use transmit to the audience the same hypnotical way. This is what I aim. But of course, sometimes undescriptional things which are out of my control and are not interferable can happen

A.P. Could you tell me the story of John Peel encountering your music and
then playing it? How did that happen, and what impact did it have?

S.K. In 1994 John Peel asked for an Interview with 2/5 BZ for the BBC World Service, during a visit in Istanbul. At that time I had no idea about who he was. I heard about an album of Napalm Death’s Peel Sessions albm but I did not knew what it was. When we met, he was interested not only in my music, but also showed Interest to my  photocopy zines, posters,stickers..etc. which was very surprising because very few people showed same Interest to all the works of me at that time. Back in the UK he commented on this Interview as ” Of all the music I heard in Turkey, I liked 2/5 BZ the best ” . Afterwards, he played my works in his Radio shows many times during the following years.One day, I received a letter written with a type-writer by himself, asking to make a Peel Session. Since I believed in his sincerity,
I replied by using my most creative and special works. Until now, two different Peel Sessions have been broadcasted. Later on, I released them in 12 inch vinyl.

A.P.  It seems that recently you’ve been working in a more international
context, with a radio show in Berlin and the Roaming Biennial. Do you
think of the work you’re making as existing on a less local then
international level now ?
S.K. NO Touristik NO Egzotik became one of my concepts in 2000 and 2001. I wanted to criticize humorously the people who evaluate you not according to the quality of your work but as an exotic object that comes from Istanbul or any other similiar place .
I performed them in the first European tour of 2/5BZ which included 6 countries and 19 cities 2001.
These are the visual/audio performances that I aimed to break. Demolish these exotic images and discourses in a humorous way.
Eventually, in 2006, I started my works based  on the relations between this Issue and Global Economy. My motives for ceating these works were; the similar statements and approach of the Ministries related to Economic affairs, Global companies, Big cultural events, all of them using standard artificial phrases in their publishings, web sites, interviews..etc like as “dialogue”, “bridge”, supposed to be used for any branding of city, product…etc
to be promoted and also to be used for the Integration to the Global Economic system. Nowadays, these phrases are are commonly used also in cultural environments, almost as a cliche. Later on, I released my performance named “No Cultural Pipeline No Energy Dialogue” which can be described as a study of the relation between energy pipelines and Cultural events and the approach to establish a dialogue & bridge between them.

A.P . It seems that your work has always been very
much about how the interactions between cultures produce certain
representations of those cultures at home, which are then broadcast to the world….

S.K. Yes, but all these interactions started to happened in the 2000’s.
That means I do not deal with the impact at home, as explained above.
Since last year, I have been working on TV commercials aiming to brand some certain cities and showing examples of gentrification. These works are named “Gentrifisuals”.. I performed it in Istanbul first, after that came Berlin and Belgrad..

I organize audio visual performances called Gözel Geceler once a mounth in
Istanbul with the participation of other artists and I have a radio programme
which is broadcasted once a week

A.P. Lately you’ve been working a lot on the concept of the biennial, and  the fallacies of cultural exchange that’s based around the model of a 
temporary international marketplace where various nations can 
represent themselves to each other and then purchase those 
representations. Is that accurate? What got you started thinking about 
the biennial model and wanting to create an alternative to (or parody 
of) it?

S.K: your text is right .and ;
I do not take the biennal and similar big cultural events seriously becuase I believe that this kind of big cultural events are related to major global economical decisions and plans and are existing only as s decoration or a shopwindow. With a DIY approach we established the free and independent “roaming biennal tehran” in order to avoid being a part of this shop window.
With the participation of more than 600 artists from all around the world, it was a big “Do It Yourself ” organisation.These organisations in Istanbul, Berlin and Belgrad has been supported by friends who made these Biennals happen and which I prevented any kind of support offered by global companies and Institutions.

this BEGENAL project including  homour and politics about culture industry . also we prepared music choir about it and we will play concert ( videos , performance , theatre ,..)  in 12 sept. and 25 sept. on stage  in Istanbul .http://www.myspace.com/begenal  you listen some sounds and see some images.


From: alexander.provan
To: serhatkoksal
Subject: Re: Bidoun…
Date: Fri, 25 Dec 2009 02:00:00 -0500

Hey Serhat, I’m leaving the country in the morning but will have someone at Bidoun send it as soon as possible. Don’t worry about the “Spam Artist” title: it’s just a jokey headline, referring to a point in the article when I discuss your work in relation to the aesthetic of Spam (i.e. junk mail). I promise you the article is 100% positive. We think your work is phenomenal! And I was happy to have the chance to write about it.




Subject: urgent image query
Date: Mon, 19 Oct 2009 11:42:59 -0400

Dear Serhat, the images you sent for our Bidoun WIP on you are
tiny … we are about to go to print … any chance of high res? or is
this the nature of the beat?

Yours, Negar Azimi

[vimeo http://vimeo.com/11860953]



Spam Usta Haber Ajansı, bu kez de Taze Ottoman Buziness dergisinde önümüzdeki ay yayınlanacak “Oh Be!..” başlıklı yazıyı, bavula konmadan ele geçirdi. Tinsel Gençsivil tarafından kaleme alınan yazıda, tüm masrafları Ahi Kobi Foundation tarafından üstlenilip, “İsimsiz” diye adlandırılan ve halk arasında “Ahi Evren-Jet Fadıl Elele, İki Evrende de Büyük Düşün Türkiye” tezahüratıyla bilinen heykelinin açılış töreni, geniş bir çerçevede yorumlanıyor.

Taze ottoman imalatının küresel sermaye ile bütünleşerek, en düşük emek maliyetleriyle dünya pazarlarına yayılmasını; yüce devlet destekli göbek kesme ve zenginleşme raconunu temsil eden “İsimsiz” heykelleri, bugün öğle namazını müteakkip, yeni küresel kardeşleşen kentlerimiz Siirt, Konya, Denizli, Bursa,Manisa, Kayseri, Antep, Kocaeli, Mardin’de eşzamanlı olarak açıldı. Kentsel dönüşümden geçmiş, bağımsız ve belleği temiz kamusal mekanlarda düzenlenen açılış törenleri sırasında, ahi helvası ve trüf mantarlı maklube servisi yapıldı. İsteyenlerin yanlarında getirdikleri enginarlı kanepeleri yemelerine göz yumulurken, tören alanına kaçak Pekin ördeği sokmaya teşebbüs eden bir grup, libertür mahalle imamı biçimine giren siviller tarafından etkisiz hale getirildi. İçecek olarak ise Altın Çağ hoştgörü ve diyalog gazozları ile Altın Nesil yiyimser üzüm suları sunuldu.

Barış ve güven ortamı içinde gerçekleşen açılış törenlerinde, bir süredir gelip gelmeyeceği tartışılan Demokrasullah Hocaefendi’nin, ortamı uygun bularak, törenin yapıldığı tüm illerde eşzamanlı olarak görünmesi, halkta ve güncel libertür çevrelerinde şaşkınlıkla karşılandı. Devlet erkanının ise, bu şaşkınlığa, bıyık altından sırıtmakla yetindiği gözlendi. Hatta Manisa’da görünen Hocaefendi’nin halka ve güncel libertürlere geleneksel mantar macunu dağıtması, bunu gören diğer illerdeki Hocaefendi’lerin de mantar saçmaktan geri kalmaması, hayranlığı bir kat daha arttırdı.

Memleketi seven yabancı yatırımcılar tarafından genetiği özenle değiştirilmiş ve Anadolu çiftçisinin el emeği ile yetiştirilmiş bu mantarlar, verdikleri iyimser kafa ile çok talep göreceğe benziyor. Nitekim, şimdiden, mantarlardan ve macunundan yutanlar ile mantarı sıcak suya karıştırmak suretiyle demleyenlerin, bir ağızdan, sözleri arasında, “ileri demokrasiye şükür… mantar nimettir… kozmik Anadolu cennettir” kısmı duyulabilen duayı mırıldandıkları görüldü

Bilindiği gibi bugün Ahi Kobi Foundation adıyla gösterişli bir etkinliğe evsahipliği yapan kurum, Kırşehir Otantik Ahi Kobi Tesisleri ile küçük ve orta boy işletmelerin gerçekleştirdiği imalatın, halk arasında “köle değilim, ceo olacağım” ve “merdivenaltı değilim, çok uluslu şirket olacağım” biçiminde kabulüne sunduğu katkı ile tanınıyor. Ayrıca, tesislerin Burat Melge rehberliğinde düzenlenen turlar ile katılımcı neo-AnaPopçular tarafından “işte bizim ondokuzuncu yüzyıl Londra’mız, Manchester’imiz” diye örnek bir küresel-yerellikle kucaklanması, hatta tesisler etrafına gecekondu kurup, Kırşehir’e yerleşmenin ise bir dönem moda olması hafızalardan silinmiyor.

Kurumun diğer işleri arasında Otantik Osmanlı Mahallesi’nin, Kırmızı Kitap’a uygun bir şekilde, Anadolu mühendisliği destekli görünmez bir elektronik Çin Seddi ile çevrelenmesi; böylelikle Anadolu Kaplanları’nın Çin’in Ejderhaları, Hint’in Horozları karşısında üstünlüğünün bilfiil ispat edilmesi var. Anadolu mühendisliğini desteklemek için palavrel evrenden teknik bilgi ve innovasyon fitili getiren kurumun, Avrupa kartalı ile çiftleşme sürecinindeki katkılarını da hatırlamak gerekiyor. Kurum, ilk yıllarından itibaren “İstanbul’un mavalı yerine, Anadolu’nun kavalı” sloganı ile yerel kültür politikalarına destek vermiş ve merkezi politikaları eleştirerek büyük bir sosyal sorumluluk örneği göstermişti.

Yakında düzenlenecek F-Tipi veri saklama ihalesini de kardeş kurum Ahi Depo’nun alması bekleniyor. Nitekim Ahi Depo eşbaşkanı Taze Ottoman Kavalı, dinlemede yaşanacak teknolojik aksaklıklara karşı da, kurumun, çok sesli ve demokratik bir katkı sağlayabileceğini açıkladı. Ayrıca, bu yolda racon bilen mahalle ombudsmanları ve çok kültürlü hackerler ordusunu harekete geçirme gücünü elinde bulunduranların destekleneceğini söyledi. Mardin palavrel evren kapısınının işletme haklarını da elinde bulunduran Ahi Depo’nun, verileri, çok daha düşük maliyetlerle, palavrel evrendeki VeriKent Platformu’nda saklaması bekleniyor.

Bu görkemli etkinliğe yahut bu vesileyle herhangi birşeye eleştiri getirenler ise, kentsel dijital ağların demokratik yönetişimi yöntemi ile, sabahın erken saatlerinde evlerinden nazikçe toplanıp, Tuz Gölü gaz odalarına sevkedildiler. Evlere baskın veren ekiplerin taktıkları nizam-ı âlem işlemeli kar maskelerinin Jipekci tarafından tasarlanmış olması, güncel libertürlerin önde gelen isimlerinin eleştirel gözünden kaçmazken, operasyon sırasında kullanılan ateşli silahların yaydığı amber kokusu da hayranlıkla karşılandı. Ayrıca, konu hakkında yorumda bulunan Tarkan Bitikim, “bu operasyonun burjuva demokratik devriminden sosyalizme giden yolda bir milat sayılması gerektiği”ni söyledi ve “otantik cemaatten ayrılanı özgürlükçü kaplan kapar, ne var ki bunda?” dedi.

Hatırlanacağı gibi, bu muhteşem hoştgörü ve diyalog ortamına geçişte, güncel libertürlüğün her derde deva niteliğinin keşfedilmesinin başlangıcı, Tophane’de, bizzat Kültür Mantarı tarafından hazırlanan Aile Birliği zemininde açılan Helal Land hosteli ve güncel libertür patronların himaye ettiği workshoplara kadar geri götürülüyor. “Halkın Her Kesimi ile İlişki Kurmak İsteyen Libertür için Diyalog ve Siyaset Raconu” başlıklı bu workshoplar sayesinde, sahaya yayılan güncel libertürler de, tarafsızca merkezde durmayı başarabilmişlerdi. Ayrıca, 444 25 44 numaralı “Hangi Yaşam Tarzları, Örfler ve Adetler Koruma Altında” danışma hattı hizmete sokulmuş, aklı karışan güncel libertürler, “Türkiye’yi dinliyoruz” diyen bu hattı arayarak, bizzat Sanat Limanı’nın mahalle imamı İsmail Kaçar tarafından aydınlatılmışlardı.

Bunu izleyen dönemde, Edge of Arabia sergisi açılışı sırasında da Tophande’deki müzeler kullanılmış, Doğu ile Batı arasındaki sembolik sınıra karışan, Ortadoğulu alıcı kitlesi ile barışan, hatta yeri geldiğinde, onlarla bir kentli olgunluğuyla ve Kültür Mantarı geleneğine de uygun bir şekilde çikolata paylaşan mahalleli, kültür ve sanat ile böylelikle dönüşmüş ve bütünleşmişti. Politik küratörlerin uyarısıyla bölgeye kameralar takılması, libertür imama şikayet geleneğinin yerleşmesi, aleni alkol ve aleni sopanın bertaraf edilerek, alışverişin huzur ve güven ortamında gerçekleşmesi de bu dönüşüm ve bütünleşmenin göstergelerinden birisi olarak alkışlanmıştı.

Bu süreçte, İstanbul Küratörler Odası eşbaşkanı Hâli Evren’in Bitikimci çizgideki çabaları gözden kaçmamıştı. Kobilere devlet tarafından verilen yiyimserlik ve işbirlikçi kuruluş desteğinden, güncel libertürlerin de yararlanmasının gerekliliğine dikkat çeken konuşmalarıyla tanınan Evren, yazılarında, kültürün sadece ithalatçısı değil tedarikçisi de olma yolunda, devlet ve faizsiz paydaş desteğinin çok önemli olduğunu defalarca vurgulamıştı. Güncel libertürlere taze ottoman coğrafyasından gelen talep üzerine açılan “Sirk Kaplanı” kültürel çalışmalar yüksek lisans programı da bu çabaların başka bir parçasıydı.

Ortamı uygun bularak memleketine dönüş yapan Demokrasullah Hocaefendi’lerin bu gelişmeler ile ilgili son değerlendirmeleri ve Zoros’un sarı kız kanabiz otundan sonra, son model antidepresan özelliğine sahip Anadolu mantarlarına da destek vereceğini söylemesi üzerine yapacağı yorum, burada ve palavrel evrende gözyaşları ile bekleniyor. Gözyaşlarının sel olup, özgürce, bienal, rezidans, araştırma projesi, kongre ve fuara dönüşmesine kesin gözüyle bakılıyor.

Spa mullah   http://wp.me/pPB7v-7S


Red  Kasim 2010




A fresh ottoman seasoning is poured into the populist discourse of the government –a discourse, getting more authoritarian in darker shades. While reproducing the legitimacy of the government, this seasoning is mixed not only into the foreign policy soup, but into everything afresh. The seasoning is fresh but as a genetically modified flesh.

As the government is creating and distributing the rent, creating if not favoring its own cadres, it operates within a very closed and a strict definition of “us”. It takes the distance to this “us”, a prerequisite for even sustaining a living. As the fresh ottoman seasoning enters the scene, this “us” appears to include everybody, appears to provide everyone with an opportunity for enrichment, or at least well-being.

In the recent wearetheottomans.biz tale, everyone is provided with a different point of attraction. There are versions for the democrats and multiculturalists; warriors, and the hedonists, and those who focus on the arts and sciences enjoy a tale of their own. It has intrigues, heroisms when wanted or inner peace cut out of Sufism when desired; and the background of the tale is glossy too –palace-like work offices, the smartest of all residences, and the space-age mosques exclusive to the elite.

The new geography of the tale offers new opportunities, not only for the nouveau-riche, but for the old-money as well. The news of incoming Middle Eastern money never stop, then the money picks up local partners, in the favorable markets all around, opens up greater fields, and plays ball. The international capital, tending to lay artificial turf in the Middle Eastern fields, to avoid any injury or pain, makes use of the ottoman seasoning in the most swollen kind. The African and Central Asian fields are not open for the games yet, but teams are lining up for training, time and again.

In this tale, the raider Malkocoglu is disguised as a fresh ottoman businessman; he twists his moustache and rigs the home and the away game. To lay low, he sends marcher lords from the scientist and the artists. Dialogue is established, bridges are built. Institutions and boards work on full force. Money is poured over the hard-working. A quiverful of exhibitions is opened, conferences are made, and journals are published. The fields are made legible and intelligible there and then.

Hence, the words of the government, the eye of the capital enter into the fresh ottoman orbit, looking how very nice, so contemporary, really modern and indeed scientific. In the away game, the name may not always be fresh ottoman. Sister cities, open cities, swollen meetings, alluring fairs never end. For those who put on the scarf and the leash, exchange and sexchange go hand in hand. When the fresh ottoman dressing is missing, the exotic is marketed; the eager marcher lords’ function does not change.

Those who govern sciences do not leave a space to breathe, let alone move the pinky of a hand. If the place itself is valuable, the buyer is already lined up on the front door of the land. The hodja, producing information for the market, receives support from the fresh ottoman as well. As new markets are opened for the privatized education, the chieftain of hodjas asks: “Would not it be nice to have a information village in Istanbul?” Indeed, “… it is tax-free, subsidized sweetly, customers ready in the Middle East, if not Central Asia… How about those customers in Africa?” The pretext is “filling the empty seats at schools”, yet the seats go to whoever pays for it. Those running from one field to another become a hodja on their own account, managing to remain shiny on the shop window. Some people of science remain on the verges; their share is to be made confused more and more.

The madams of arts and sciences raise to the bait of markets, opening in fields so vast. The depots, warehouses, foundations, platforms promise a bright future. Record-breaking prices in auctions make one want more. Some raiders go enthusiastic. The enthusiasts become militants as they take higher market shares, or as they become more famous, or more powerful. “Sharing knowledge and cooperation” is what is being said, but everyone’s interest, in this depot, is seamed together with a fake red thread. Such like platforms offer guarantees, if not here, then in Dubai for sure. Istanbul is the eternal capital of culture, paradise of science, finance/faith center. If Istanbul is not enough, contemporary art, and latest brand of culture is brought together with the tourist, under a unique history, along with the sea, sun and sand.

The “we” of the government is becoming more drastic. For those who do no buy, sell, tell, swallow the wearetheottomans.biz tale in any size and shape, no room is left to live. The dissidents who do not find a suitable role in a version of this tale, is left without a voice and a word to say. In the expanding fields, security is maintained with the latest and most scientific methods. In the name of markets, the government, with toolerance and dialogue, is controlling us afresh.

Spamullah  28.03.2010



i couldn’t love enough your satellite eyes nor your new flag enough. ” Istanbul Karabesk Performance “


i couldn’t love enough your satellite eyes nor your new flag enough.


Spamullah, Ottomanlı Haber Ajansı’ndan Üstün Gençsivil’in Suleymaniye’den vereceği haberin belgesini ele geçirdi:

“Hatırlayacağınız gibi, Özel Sınır Birliği’nin yeni adını bulmak için düzenlenen kampanya, dün akşam “Taze-Ottoman’dan Görünüm” programında sona ermiş ve Heroin-i Cedid Ordusu adının, Çelik Blek Water ve Kudo’s Taze-Ottoman Güç Birliği alternatiflerinden daha çok oy aldığı, canlı yayında, Süleymaniye yeminli kadısı tarafından açıklanmıştı. Taze-Ottoman coğrafyasında eli telefon tutan tüm halkımızın canı gönülden katıldığı “Adını Yaz , 2010’a Gönder, Çözümün Bir Parçası da Sen Ol” kampanyası, demokrasi ve açılımın yeni bir zaferi olarak alkışlanırken, devam etmiş ve kampanyaya katılmayarak bu zafere gölge düşürmek isteyip de tüfekle işaretlenenlerin göz altına alınmasına sabahın erken saatlerinde başlanmıştı.

“Bugün de gündeme yeni adıyla Heroin’i Cedid Ordusu’na dair haberler damgasını vurdu. Öncelikle, Ordu’nun sadece istihdam yaratmakla kalmayıp, ülkenin çok önemli bir itraç malı haline geleceği, en yetkili ağızlardan, göz yaşları içinde tekrarlanırken, Ordu’ya talep yaratmak için, gereken ulusal ve uluslararası pazarlama faaliyetlerinden kaçınılmayacağının altı çizildi. Yapılan açıklamalara göre, Heroin-i Cedid Ordusu, dünya standartlarında eğitilecek, demokratik nosyonları benimseyecek, en son model teçhizatla donatılacak. Ayrıca, Ordu için, Çalıp-Rigzos Holding ortaklığının, Hoşgörü marka sınır denetim elektronikleri ve Diyalog marka insani istihbarat araçları sağlaması düşünülüyor. Bizzat Zoros tarafından hazırlanan fizibilite raporu sonuçlarına göre, gereken finansman sağlandığında, Ordu’ya personel üretiminin embriyodan, laboratuvar ortamında ve helal koşullarda yapılması bekleniyor. O güne kadar da, doğurulan her üç çocuktan birisinin bu Ordu’ya katılması durumunda, Ordu’nun optimal maliyetle maksimum güvenlik hizmetini zaten sunabileceği belirtiliyor.

“Ordu’nun isim babalarından Mümtaz Döne de bugün bir basın toplantısı düzenledi ve Ordu’nun finansman sorununun İran-Kontra Modeli ile çözülebileceğini ifade etti. Döne’ye göre, İran’a yasadışı silah satışı yoluyla Nikaragua’daki Kontra gerillalarına finansman sağlanması, bunun için Latin Amerika’dan gelen kokain ve otun A.B.D.’deki satışına kol kanat gerilmesi hadisesinin kilit isimlerinden eski subay Noliver Oorth’un resmen davet edilmesi, kendisine Paşa rütbesi verilerek, Heroin-i Cedid Ordusu’nun, Özel Harekat’ın doksanlı yıllarındaki Efsane Komutanı ile birlikte eş-teknik direktörlüğe getirilmesi de söz konusu olabilir.

“İran-Kontra Modeli’nin narkotik gelirlerinin hakça paylaşımını gerçekleştirmek gibi çok önemli bir amaca hizmet edeceği de gündemde yer alan satır başlarından bir diğeri. Döne’nin ardından mikrofonu alan bir başka yetkili, böylelikle, Asayiş, İstihbarat ve bölgedeki gerilla arasında bir paylaşım kavgasına da gerek kalmayacağı, gelirler tek elden toplandığı için, üretim ve satışta optimal düzeylerin yakalanabileceğini, Efsane Komutan’ın Özel Harekat ve Afganistan tecrübelerinden bu noktada da yararlanılabileceğini söyledi. İlerleyen günlerde, Ordu’nun eğitim merkezine, “Şahsin Tahinkaya Tesisleri” adı verilerek, geçmişin büyük isminin onurlandırılması bekleniyor.

“Yeni Ordu’ya personel alımı için, “Sen Heroin-i Cedid’sin. Büyük Düşün” sloganının kullanılmasının özendirici bulunduğu da bugün gelen bilgiler arasında. Adayların isterlerse bir süper kahraman kostümü ile çekilmiş bir boy, bir de portre fotoğrafı ile başvurabilecekleri, süper kahraman kostümlerine ülke ve dönem sınırlaması getirilmediği ve sınava dair ayrıntılı şartnamenin ilerleyen günlerde açıklanacağı söylendi. Ayrıca, Avrupa Birliği’ne uyum çerçevesinde, Ordu mensuplarına sarı saç-bıyık ve mavi göz zorunluluğu getirilmesi bekleniyor. Sarı boya ve mavi lensin hangi tonlarının dinen caiz bulunduğu ise, daha sonra, bir talimatname ile belirlenecek. Heroin-i Cedid Ordusu’nun post-Ottoman taze-robcop temalı üniformalarını kimin tasarlayacağı konusunda ise, İsmail Takakçe’nin adı sıklıkla duyuluyor.

“Heroin-i Cedid Ordusu’nun Mardin’in 2012 yılında Avrupa Kültür Başkenti seçilmesi vesilesiyle açılacak olan Paralel Evren Köprüsü’nde iki evrenin de, kaçak mal-insan girişi açısından güvenliğini üstlenmesi, ulusal ve uluslararası kamuoyuna yönelik ilk resmi tanıtımının da bu açılışta yapılması planlanıyor. Mardin 2012 Ajansı ise, paralel evrenden, Ordu’ya katılmak üzere gelenler için F-tipi entegrasyon programı düzenleyecek, ayrıca, bölgede kullanılacak karadelik el bombası ve neo-OHAL elektronik duvarının stenciller ile süslenmesi için bir yarışma açacak.”




Red Dergisi Ağustos 2010






1.Gezici Tahran Bienali, “Kentsel Kıskançlık” (Urban Jealousy)başlığı ile, İstanbul, Berlin ve Belgrad’da, 2008-2009 yıllarında, dünyanın çeşitli yerlerinden yaklaşık 650 sanatçının katılımı ile düzenlendi. Hiçbir kurumsal sponsoru olmayan bu Bienal, “kendin pişir, kendin ye” mantığı ile sürdürüldü.

Bu yıl da, Berlin’de, yine kurumsal sponsorsuz, kendi kendini finanse eden bir oluşum olan ve hilkat garibelerinin/ucubelerin kentle ilişkisini sorgulayan gösterilerin bir sirk çadırında yapıldığı “Circus Charivari” için, Gezici Bienal’in devamı olarak, “Kent Berbat” (Urban Lousy) üç günlük bir performans programı düzenlendi. Bu performans programı, 18, 20 ve 21 Haziran 2010 tarihlerinde, çeşitli ülkelerden sanatçıların katılımı ile yapıldı. Aşağıdaki metin, bu programın çağırı metninin Türkçe versiyonudur.

Sanat piyasası “ya benimsin, ya toprağın” diyordu, biz de kaçtık. Bir para babasına eş(ya) olmamak için kaçtık, sanat aşığı kurumsal yapılara metres olmamak için kaçtık. Yaptığımız Gezici Bienal başka bir aşk hikayesiydi. Istanbul’dan Berlin’e oradan Belgrad a konduk . Bir kentten bir kente konarken, tek kıskanılan biz değildik zaten.

Hilkat garibeleri, ucubeler vardı mesela. Çoğunluğu mahlukattan sayılır, kenara köşeye tıkılır, görünmesin diye etrafı sarılır, görünenin kafası taşla yarılırdı. Yeterince egzotikse bu hilkat garibesi, kenarda durmak için izinli sayılırdı. Birisi bi’bakıp çıkmak için para sayardı ya, sirkin panayırın köşesinde, ona müsamaha tanınırdı. Yeterince kuvvetliyse mahluk, arenaya salınırdı. Muktedirleri eğlendirdiği sürece, ucubeye yer ayrılırdı. Meraklısı kıskanır mıydı hilkat garibesini? Ucubede iktidar sahibine ait ne vardı?

Bugünün kentinin meraklısı da bi’bakıp çıkıp, kar etmenin peşinde. Bugünün kentinde de, meraklısı, iktidar derdinde. Yeri geldiğinde, gözü garibenin durduğu yerin ta kendisinde. Bugünün kentinde büyük paralar araziden kazanılırken, iktidar derdindeki, hinoğlu hin; kıskançlığının kökü açgözlülüğünde.

Açgözlü, paraya para dememek için, herkesi yerinden etme işinde. Mesela o ucubenin ne işi var ki o kadar değerli yerde? “Gitsinler bunlar buradan” derken çeşitli yollara baş vurulmakta , gerektiğinde güç kullanılmakta, “… bunlar suçludur, düşmandır, tehdittir” de işin bahanesi olmakta. kıçına bir damga basıp, kolluna bir çip takıp, en etkin en ucuz yöntemle, uzağa atılması, duvarlar, teller ardına koyulması gerekmekte. Mekanın ancak öylece mutenalaşacağı, kentin ancak öylece yenileneceği ve hayatın da ancak öylece sürdürülebilir olacağı söylenmekte.

Aynı zamanda açgözlü, paraya para dememek için, onları yeniden inşa etmenin de derdinde. Varsa bir egzotiği, yeteneklisi, güzeli, onun da becerisini alıp satmanın, teşhire koymanın, özelliğini, güzelliğini kendi bedenine yamamanın peşinde. Kendi yarattğı garibe ile köprü ve diyalog işinde. Zaten icap ettiğinde devşirme mahlukları itinayla yaratma, pazarlama, olmadı piyasasını bizzat kurma yeteneğinde.

Piyasada bir ederin yoksa, kent seni istememekte .Pazarlanamazlık üstü kuruntulu düzene gıcık gitme ihtimalin, altıncı parmağının, üçüncü gözünün, kuyruğunun, boynuzun yerine geçmekte. Fişlenme, şişlenme, kıçına damga, koluna bir çip, en ucuzundan, en etkininden defedilme, hapsedilme, defnedilme ihtimali senin önüne de gelmekte.

Kentin açgözlü yeni efendileri “güvenlik… güvenlik…” diye inlemekte. Piyasa tanrısı, her günü güvenlik bayramından sayıp, kurban istemekte.

Peki, eski haritaların yeni ejderhalarının, mahluklarının, dinozorlarının, ucubelerinin, hilkat garibelerinin ne yapması gerekmekte? Biz ne bilelim?..

Bi’düşününce, kent berbat, efendileri kıskanç. Derdimiz kıskançlığa yüz vermeyip, kaçak noktaları kovalamak ya, kaçak noktamız, yeri geldiğinde kentten daha berbat olmaktan çekinmemekte, bu arada, piyasaya götü kaptırmamaya, güvenliğe kurban gitmemeye, sermayenin dekoratif unsuru olmamaya itina etmekte. Ne diyelim…

Kendi haritalarımızın mahlukları olmaya, kendi sözümüzü bağımsız söylemeye, bir araya gelmeye ve beş benzemez istikamete dağılmaya devam edelim.   http://urbanlousy.com

red temmuz 2010



Its eyes turned green with jealousy, our path it crossed. That green-eyed thing, market of arts as it was disguised, said, “You are mine”, and then we fled. It wanted us as a trophy wife for a poseur’s call, a mistress on the fetishist institution’s hall, and we fled. It was a roaming biennial, a different love story we enjoyed. Landing from Istanbul to Berlin and Belgrade, ours was not the only path for sure, on which its green-eyes dawned.
Once upon a time, and under a desiring gaze, freak is the one the green-eyed thing looked out; it was a duty call. For, on the outskirts of the circus and the fair, exoticism is the freak’s license; he was set out for a stroll. If a connoisseur was willing to pay for a glance, the freak was tolerated to get out, within the limits of the wall. Often the freak was strong enough, then opened an arena, and he was let out, as long as the patrons did not appall. When the patrons asked for entertainment, to their table came the freak, allowed to sit out, but not for hospitality at all.

The creatures to be moved out, boot out, walled out, put out; they are called freaks, the subject we address with the words below. Take the freak as the scary monster, the creepy creature, anyone unusual, in his physical appearance or patterns of behavior. Freakiness is in the eyes of the beholder, may he be the patron or the connoisseur, he is guarded by eyes so green, and up above. New rules of inclusion and exclusion are set in the city; gentrification and security are the themes that blink on the shiny screen, hung on the city’s door.
In today’s cityscape, the connoisseur is after exchanging a glance, a glance that would maximize his gain, make him want more and more again. For the green-eyed thing, this is the sign of the times, today’s ultimate claim. As the search for gain lands him on urban rent, appropriating the place the freak lives in becomes the connoisseur’s aim. The connoisseur is taken over by the green-eyed thing, to say it once again. Read jealousy as greed, the connoisseur yearns to be the patron; green-eyes flare the same.

Asking for more, the greedy displaces us, but not as a whole. First he targets the freak, questions what the freak is doing in this hole. “Get the hell out of here” says his inner voice. He whispers sweet words, but then comes an iron fist, banging on the freak’s door. He announces: “These freaks, aren’t they the criminals, threats, enemies? We have to get rid of them once and for all.” He demands stamps on ass, chips in arms, and says: “We can mop them out behind walls and barbed wires, outside the frontiers of our hall. Isn’t this the most secure and efficient of it all?” Gentrification, regeneration, sustainability is the catch phrase; the greedy is the connoisseur, the standard-bearer of this call.
That green-eyed thing, it fixes the desiring gaze on them again. The greedy is able to reconstruct the freak, searching to maximize his gain. There is the exotic, the gifted, the beautiful among the freak, why bother the slain. He takes the talent, exhibits the gift, embodies the beauty, the genie, whatever the freak has as for a peculiarity; this is his optimistic claim. “Enjoy the bridge… Join the dialogue… Cooperate…” he says, without any shame. When recruitment does not pay, he can start all over again. He institutes a brand new market; grins the green-eyed thing, for this is in its name.

“The city does not want you, if you do not have market value.” says the green-eyed thing, it is the command. No room for mockery, criticism or comment. Those who dare to challenge this, grow a third eye, sixth finger, a tail or a horn. They become the freak, the threat, the enemy; the greedy is in a battle, but he is not forlorn. They have a file, wide open, seen with eyes so green. “Bio-measure out, gene out, heat out, but efficiently”, so says the decree. It is written in the greedy’s name, in the highest degree of security.
“The city does not want you, if you do not buy market value” adds the greedy; it makes the green-eyes gleam. “Consumption means acceptability, otherwise it is freaky” are the words that go with the stream. The stream pushes the freak to a distant playground, only there, he is let to live, go wild and scream. Yet he should not leave the playground, as the mess, scattered outside these limits, contaminates the dream. The dream belongs to the green-eyed thing; without the freak in it, the city is secure, neat and clean.
In matters of inclusion and exclusion, the patrons’ authority is absolute; the green-eyed thing is in vain. Do not ask whether the connoisseur is jealous of the freak; his home, his peculiarity, his existence is in line, for the sake of greed. The gods of the new and expanding market are now disguised as high-security, they demand obedience; otherwise you are the broken reed. They ask for sacrifice, day in, day out, this is how the green-eyes feed. Yet it wants new flavors after a point , meaning sacrifices in new terrains, in a more exotic breed.

Urban-lousy, patrons-greedy, take jealousy as the base-line or the cream. Freakiness is in the eyes of the beholder; the beholder looks for new markets, it is not a daydream. The freaks become the new dragons, cyclops, monsters, creeps, dinosaurs of the old maps; the unknown is hand in hand with any unbearable thing. What are the freaks supposed to do then? We do not know, nor can we provide the ultimate cling. Keep in mind, there are escape routes for the unrecruitable, and they are on the brink.
In the escape routes, let us not hesitate being lousier than the cityscape, and care to fall no prey to the greedy, the security, nor to become a decoration in the extended market scheme. Let us keep on becoming the dragons, cyclops, monsters, creeps, dinosaurs, freaks of our own maps, speak our own words independently, get together and then flee in different directions, taking pains to remain outside in every moment and in every scene.





hoştgörü ve diyalog   28.05.2010 TOLERANCE IMPERiALiSM

Memleketimizin hoştgörü ve diyalog ortamında, bu defa da bir madende, bir kaza daha oluyor. En yetkili ağız “Bu olayın fıtratında kaderinde bu var” buyuruyor. Üstelik “Bu işin kaderidir diyorum. Bunu sağa sola çekmeye de kimsenin ne fikri ne düşünce derinliği yetmez. Niye yetmez? Senin kadere imanın yoksa ben seninle tartışacak değilim” diye de ekliyor. İyiye gidişteki halı altına süpürülemeyecek aksaklıklara karşı ağzını açan, iktidarın iman aktarmalı ferman füzesinden, fezaya varmadan indiriliveriyor.

Yetkili ağız, hepimizin adına iyilik düşünüyor, kaderimizde neyin olduğunu o söyleyebiliyor. O bilicilerden olduğu için bir nevi üstün insan zaten, biz fanilerin de onun karşısında el pençe divan durması bekleniyor. Zaten, ferman çıkmış, memleket, önlenemez bir şekilde, küresel ölçekte iyiye gidiyor. Peki, bodoslama iyimserlik ile öngörülebilir bir kadere razı gelmek, nasıl, al takke ver külah, beraber gidiyor? Bu üstün insanlar bize nasıl bir iksir dağıtıyor?

Bu güzel hoştgörü ve diyalog ortamında ferman kıymetini unutuverene, beşinci boyuttan kadrolu ak sakallı dedeler musallat oluyor,  Ak sakallı dede, yüksek yaşam kalitesine erişemeyene, bir adet Mevlana kapsülü veriyor. Bu yaşam kalitesine ulaşmak için sabırla bekleyebilene de global Lost kilisesi takdim ediyor. Sır kapıları açılıyor, ortamlara nur doluyor, ölenler-kalanlar mutlu mesut sırıtıyor. “Yeter ki sen iste” bu hayatta, olmadı gelecek hayatta, belki de geçmiş hayatta… “Aşk” herkesi kurtarıyor. Yazarını daha bir kurtarıyor.

Bu palavrel hikayeler, kapıdan atsanız, kara duman olup bacadan giriyor. Girdiği tek baca bu memlekette değil zaten. Bugün iyimserlik denen şey, eski değirmene, bir tas okunmuş su taşıyor. İyi düşünüyoruz, iyi oluyor, bir de üstüne ruh eşiniz kapıdan giriyor; elektrik alıyorsunuz, her şey iyiye gidiyor; iyiye gitmiyorsa, “ne yapalım, kader” deniyor, “vardır bunun da bir hikmeti” her coğrafyada. Bu hikmet kimin cebini dolduruyor? Kim, hikmet sahibidir diye, kimin iktidarına razı geliyor?
Doğuştan iyi ruhlar, doğuştan pozitif işleyen beyinler ise, arkadan bir de bilimsel ispat ile iteklenince, her şerde bir hayır görüyor. Bıkmadan usanmadan, trafo misali, iyi elektrik yayıyor. Muntazaman aura temizliği yaptırıp, sırıtkan maskelerinin günlük antidepresan cilasını aksatmıyor. Devlet ve mafya desteği ile kozmik muska alana yanında aura temizliği bedava .
Doğuştan defolu, az iyimser, düşük ruhlara, pozitif düşünme, kaptan olup gemisini bulanık sularda yüzdürme becerisi, en kısa sürede kazandırılıyor. Beyne format atılıp, yeni program satılıyor. Kitabı var, kaseti var, semineri var, doğal taşları, şifalı suları, yanında birbirinden fena renkleri var… Dışı ayrı biyometrik güzel, içi ayrı ruhani güzellerin fason imalatı, itinayla yapılıyor.

Taze liberalizmin demir leydisinin 1980’lerde dediği, tam da bu zamanda kulaklardan gitmiyor: “Toplum diye bir şey yoktur. Sadece bireyler vardır.” Bu bireyler, o günden bu güne, gücüne, kuvvetine, özgüvenine, hayatını iyileştirme becerisine, pozitif düşünme gazı ile kavuşuveriyor. Birey ne kadar tüketiyorsa, zaten o kadarlık bir insan; fakat o yiyimser insan daha fazlasını, hep en fazlasını, en iyisini hak ediyor. Zaten anlatılana göre, bu bireyler, eyleme geçmeden, düşünce gücüyle ve bir başına da dünyayı değiştirme becerisine sahip. Bu yolda öğrendiği kuralları uygulayıp, zorluklarla mücadeleden geri kalmıyor ama bunları yaparken de, uğradığı haksızlığa itiraz edip ‘negatif veren’ insanlara kulağını tıkaması, neşeli haberler ve keyifli hadiseler dışında, hayatta olan biten birçok şeyi, vazife icabı görmezden gelmesi gerekiyor.

“Büyük düşünen” şirket de, çalışanlarının motivasyonuyla, zaten en fazlasını kazanabiliyor. Pozitif düşünce, yiyimser bakış başarının garantisi , “başarısızsan da, bu yeterince istemediğindendir” deniyor. Hatta, “büyük düşünen” birey, “büyük düşünen” şirket, yoluna çıkanı asmanın, kesmenin, çiğneyip geçmenin, en doğal hakkı olduğunu düşünüyor. İyiye gidişi öngören, öngörülebilir bu kadere razı gelen, zaten alemlere serbest geçiş kartı kazanıyor.
Serbest geçemeyenin cep telefonuna, “İşsizlik sanal bir sorundur” kısa mesajı geliyor. Mesaj ücreti, zaten işsizden yontulmuş, mesajı okuyan işsizin aydınlanarak, palavrel evrene geçmesi bekleniyor. Bu palavrel evrende “siz ileride patron olacaksınız, size ne işçilerden” diyen ve her an karşınıza çıkıp, sizin adınıza iyisini düşünenleri dinlemeniz, ayrıca, kendinizi sevmeniz, mesela bir televizyon programında aşkınızdan elektrik almanın peşine gitmeniz öneriliyor. Zaten, karnını motivasyon marifetiyle doyuran, geçimini özgüven ile sağlayan iyimserlere, yoksulluk, cinnet, kriz, ölüm teğet geçiyor.

Son olarak da, Spam Usta Haber Ajansı teğet evrenden bildiriyor:
“Buralarda “kader tek bir andır” sözü bilim dünyasında da sıkça duyulmaya başlandı. Taze ottoman ise, bilgisayar oyunlarındaki kader motoruyla, Türkçe gazlayarak, Afrika, Ortadoğu, Orta Asya semalarına yayılıyor. Padi-başlar bir kez daha göğe ermiş. Güvenlik, Asayiş gazozları ile sağlanıyor. Gökler AVM dolmuş, “For You”larda kozmik boyutlu besin destek ürünleri, otuzbirinci nesil antidepresanlar olarak satılıyor. Hapı yutanlarda kötümserlik, eleştirellik gibi bir dert kalmamış. İtiraz bertaraf olmuş. Herkes mutlu haberler, keyifli faaliyetler peşinde koştuğu için baskı ile sansür emekliye ayrılmış, bir Ege kasabasında pansiyon, pavyon, bienal işletiyor. Bu kozmik hapta gözü kalanlar, Anadolu’da demokrat kaplan bakıcısı olarak işe girmeye çalışıyor.”



red haziran 2010







Genişleyen sahalarda güvenlik, en son, en bilimsel usullerle sağlanıyor. İktidar, piyasa namına, hoştgörü ve diyalogla bizi taze taze denetliyor.

Bugünün sokağında, en basitinden, direk üstü, dükkan kenarı kameralar var; Aşayiş’in patronunun geçtiğimiz günlerde buyurduğu gibi , “bir kamera, yaklaşık elli polise bedel.” Kaçmak, kurtulmak mümkün olmuyor. Zaten, bu mümkün olmasın isteniyor. Medyaya göre de, “Bakın, suçluyu yine kamera kayıtları yakalattı.” Bugünün dünyasında, kişiye özel, tek bir numara üzerinden birbirine bağlanmış, sağlık verileri, adli siciller, vergi kayıtları, borç kuyutları var. “Kuyruklarda beklemeye son. Kapıldı bir etkinlik hezeyanına bu devlet en sonunda, daha ne olsun?” deniyor. “Zaten istenen de bu değil miydi?”

Devamı, “Kendim için bir şey istiyorsam namerdim” ile geliyor, “her şey sizin için sevgili yurttaşlar; sizin güvenliğiniz, sizin hayatınızın kolaylaşması için her şeyinizi kayıt altına alacağım, her şeye bi’ bakıp çıkacağım”. Akan sular duruyor. Vaat edilen güvenlik ve refah ama herkesin canı aynı oranda değerli değil; kiminin malı çoğunun canına beş basıyor. Yine de, “namertsin; seni sevmiyorum, babanı da sevmezdim zaten” diyen çok da çıkmıyor.

Pazar eski, hamam eski, tas eski: rivayet o ki, artık kule mi olur, uydu mu olur, kamera mı olur, böyle yukarıdan tanrıcılık oynar gibi bakan varsa, insan kafasına gelecek sopayı beklemez, kendiliğinden efendi durur. Asayiş’in kartal gözü MOBESE olur, amblemdeki çift başlı kartal anlamını bulur. Bunun nesi yeni diye sormak gerekiyor.

İzleme dikizleme teknolojileri gelişiyor. Bu, tependen bakanın eline daha fazla olanak veriyor. En seçkin ortam dijital ortam, herkes kişisel bilgilerini seve seve verip, ortamlara akıyor. Devlet, “seni e-yöneteceğim, süper olacak” gazıyla, e-fişleme peşine düşüyor. Kişisel bilgiler mala dönüştü zaten, devlet eliyle toplanan bile, alınıp satılır hale geldi geliyor. Yürürken sana özel reklamlar göreceğin, kendini biricik hissedeceğin tüketim alemleri, bilimkurgu filmlerinden, hayatına akıyor. Bilgilerin üzerinden profil üzerine profil çıkartılıp, her türlü standarttan sapanlar, çok pis damgalanıyor.


Dev-ketli, Şir-letli fişleniyoruz. Kimin damgalı eşek muamelesi göreceğinin, kesimhaneye gönderileceğin kuralları artık daha katı bir şekilde belirleniyor. Piyasada ederi olmayan, piyasadan malı ve hizmeti almayan, üstüne üstlük bir de muhalif duran, kaba kuvvet üstü şık bahanelerle, ortadan kaldırılıveriliyor. “Cana zarar, mala zarar”ın yanına, daha çeşitli, daha bilimsel olanlar da ekleniyor. “Tipini beğenmedim”e daha somut bir zemin aranıyor. Değil mi ki düzene uyumlu akıl, sağlam ve güzel vücutlarda bulunuyor, parası neyse veriliyor, biyometrik olarak fiyakalı vücutlar yaptırılıyor. Güzel insan, potansiyel tehdit, potansiyel suçlu, potansiyel terörist zannedilmiyor.


Zaten biliyor ki, demokratik alemlerde, devlet onu da adam yerine koyuyor. “Aslansın, kaplansın, yaramazlık yapmazsın, güvenliğini en iyi şekilde kendin sağlarsın” diyor. Akıllı ya, kafasını gömecek ılık bir kum bulup, kabuğuna çekiliyor. Kent dönüşsün, kumu kıymetli bir araziden, kabuğu akıllı bir evden olsun istiyor. “Biyometrik ölç beni, çipi tak da seç beni” gönüllüsü olup, ormanların krallığına soyunuyor.


Güvenlik namına damgalama karlı bir sektör olarak karşımıza geliyor. Önce güvensizlik atılıp, ardından güvenlik satılıyor. Daha geniş yetki, daha fazla kamera, daha fazla aşayiş, silahlı zabıta, partilerin paramiliter birlikleri yetmeyince, devreye özel güvenlik şirketleri, sınır ötesi için özel ordular giriyor. Aklı olan tüketici, zaten her şeyi devletten beklemiyor. Parası neyse veriyor, güvenliğini alıyor.


Bu hoştgörü ve diyalog ortamında, gelecek güzel günler umut vaat ediyor. En meşru bir hak talebi dahi, yetkili ağızdan, “Türkiye’de güzel bir süreç başladı. Buna gölge düşürmek istiyorlar” diye yorumlanıyor. Bu iyimser gidişe yan bakanı, devlet, izleme dikizleme teknolojileri, damgalama sektörleri ile eliyle koymuş gibi buluyor. Kaçak noktalar giderek azalıyor. Damgalı eşeklerin çipinin kapatılıp kenara atılacağı günler kapıda bekliyor.



red sayı:44, mayıs 2010




Akıllı Siğiller, “Kamusal Alanda Ne de Cicidir Kimliksel Melezlik” kördüğüm toplantısına katılmak üzere, İstiklal Caddesi’nden, protestolar eşliğinde, cumhur cemaat Hipodrom’a yürüdüler. Başarılı çalışmalarından dolayı CumbulReis tarafından derhal ve tekrar tekrar tebrik edilen Siğiller, günün anısı ve kamusal alandaki kalabalık varlıklarının delili olmak üzere, cadde boyunca yürüyüşlerini tesbit eden MOBESE kamerası kayıtlarını istediler. Reis, kayıtların, siğillere, Taraf eliyle ulaştırılması için Aşayiş’e gereken talimatı vereceğini söyledi. Yakında bu türden kayıtların, kamusal alandaki özgürlüklerin ve demokratikleşmenin ifadesi olarak sinemalarda da ücretsiz olarak gösterilmesi bekleniyor.


red sayı:44 mayıs 2010




2010 İstanbul Avrupa Kütür Başkenti Ajansı sponsorluğunda, 24 Nisan 2010’da gerçekleşen “Beyoğlu Lavanta Kokuyor” adlı etkinliğe siğil aydınlardan tepki gelmekte gecikmedi. Geleneksel kaçılım kahvaltısının kırk ikincisinde biraraya gelen aydınlar, bu konuya da değindiler. Beyoğlu’na lavanta pırtlatılmasını asla yeterli bulmadıklarını, polis tarafından kullanılan biber gazlarının gül kokulu olmasını istediklerini, Avrupa Kütür Başkenti olarak İstanbul’a yakışanın da bu olduğunu belirttiler. Aydınların, yakında bir imza kampanyası bile başlatabilecekleri açıklandı.




red sayı:44 mayıs 2010




İktidarın giderek daha otoriter bir tona dönen popülist söylemine, bir süredir taze ottoman çeşnisi boca ediliyor. Bu çeşni sadece dış politika çorbasına değil, iktidarın meşruiyetini yeniden üretmek üzere her yere karışıyor taze taze. Bu taze, GDO’lu taze.

İktidar, rant yaratır ve dağıtırken, kendi kadrolarını varsa kayırır, yoksa oluştururken, çok kapalı, çok katı bir “biz” ile iş görüyor. İktidar, geçimini sağlamak adına dahi , “biz”e yakın olma şartını arıyor. Fakat, işin içine bu sefer de taze ottoman karışınca, sanki bu “biz” herkesi kapsıyormuş, herkes için bir zenginleşme, en azından selamet vaadiymiş gibi duruyor.

Son dönemin ottomanız.biz masalında, şimdilik, herkese uygun bir cazibe noktası imal ediliyor. Demokrat ve çokkültürcüsüne de, cengaverine de, zevk-ü sefa peşinde koşanına da, bilim ve sanatlara odaklananına da uygun bir versiyon var. İçinde entrika da geçiyor, isteyene kahramanlık, beğenenine tasavvuftan bozma iç huzuru da. Masalın fonunda saraydan bozma çalışma ofisleri, en akıllı rezidanslar da duruyor, ancak seçkinlerin kullanımına açık, feza çağı camileri de.

Masalın yeni coğrafyası, sadece cebi yeni para görmüşler değil, eskiler için de güzel olanaklar sunuyor. Memlekete geldi, geliyor havadisleri hiç kesilmeyen Ortadoğu parası, yanına yerli ortaklar alıp, dört etraftaki elverişli pazarlarda, önce daha geniş sahalar açıp, sonra top koşturuyor. Aynı zamanda, Ortadoğu sahalarına yapay çim yaymaya niyetli uluslararası sermaye, bir sakatlığa uğramamak için, şimdilik Osmanlı çeşnisinin en çalımlısından yararlanıyor. Henüz maça değilse bile idmana, Afrika ve Orta Asya sahalarında da çıkılıyor.

Bu masalda akıncı Malkoçoğlu, taze ottoman işadamı kılığında, bıyıklarını burmuş, kendi sahasında ve deplasmanda şike yapıyor. Fark edilmesin diye, bilim ve sanat insanlarından uç beyleri gönderiliyor. Diyalog kuruluyor, köprüler açılıyor. Kurumlar ve kurullar tam gaz çalışıyor. Paralar, çalışkanlar için saçılıyor. Sürüyle sergiler açılıyor, konferanslar yapılıyor, dergiler çıkartılıyor. Sahalar anlaşılabilir kılınıyor.

Böylelikle, iktidarın sözü, sermayenin gözü, taze ottoman yörüngesine katılıp, ne de cici, ne de güncel, ne de çağdaş, ne de bilimsel görünüyor. Deplasmanda, bunun adına her zaman ottoman da denmiyor. Kardeş şehirler, açık şehirler, çalımlı toplantılar, alımlı fuarlar; fularını, yularını takanlar için exchange ile sexchange kol kola giderken, taze ottoman tadı eksik kalsa da, egzotik olanı pazarlarken, bu hevesli uç beylerinin işlevi pek değişmiyor.

Bilimin başına geçenler soluk alacak, adım atacak yer bırakmadığı gibi, yerin kendisi kıymetliyse, zaten alıcısı kapıda bekliyor. Piyasa için bilgi üreten hocaefendiye destek, taze ottomandan da geliyor. Özelleşen eğitime yeni pazarlar bulununca, kurumun taze Hocabey’i de şöyle diyor: “Fena mı olur İstanbul’da bir bilgi köyü”. Zaten  “… vergisi yok, teşviki çok, müşterisi Ortadoğu’da hazır, olmazsa Orta Asya’sı, dahası Afrika’sı var.” Eğitimde “boş kontenjanı doldurmak” bahane, bedelini kim öderse, kontenjan ona gidiyor. Sahalardan sahalara koşan herkes artık bir hocaefendi olup, vitrinde kalıyor. Bilimin, kıyıda durmayı, kenarda kalmayı seçen insanlarının kafaları da iyice karıştırılıyor.

Bilimin ve sanatın madamları da, koskocaman sahalarda açılan pazarın gazına geliyor. Bilimin ve sanatın deposu, antreposu, vakfı, platformu istikbal vaat ediyor. Müzayedelerde rekor üstüne rekor kıran fiyatlar fazlasını istetiyor. Kimi akıncılar da heves ediyor. Heveslilerin bazısı piyasasını genişlettikçe, bazısı şöhretini büyüttükçe, bazısı kudretini arttırdıkça militanlaşıyor.  “Bilgi paylaşımı ve işbirliği” derken, herkesin çıkarı, bu depoda, birbirine yalancıktan kırmızı bir iplikle bağlanıyor. Böylesi platformlar, burada değilse bile Dubai dolaylarında garanti veriyor. İstanbul ebedi kültür başkenti, bilim cenneti, finanç merkezi. İstanbul yetmezse, deniz-kum-güneş yanında, olmadı benzersiz tarih altında, çağdaş sanat ve en son marka kültür, turistle buluşturuluyor.

İktidarın “biz”i giderek daha sert geliyor. Her çap ve ebatta ottomanız.biz masalını almayana, satmayana, anlatmayana, yutmayana hayat hakkı tanınmıyor. Bu masalın bir versiyonunda eğer yeri yoksa, muhalifin sesi de sözü de kalmıyor. Genişleyen sahalarda güvenlik, en son, en bilimsel usullerle sağlanıyor. İktidar, piyasa namına, hoştgörü ve diyalogla bizi taze taze denetliyor.

Spamullah  28.03.2010 – Red  Mart 2010




After the black wednesday in Kyrgyzistan, Soros forecasted that in the Anadolu Culture index,

this year’s returns on the color purple will be realized above expectations



Red MantarTarlası & Spamçkist Grafik

Red MantarTarlası  &  Spamçkist Grafik

Red MantarTarlası  &  Spamçkist Grafik  mayıs 2010



Microcrediting Art: Artist Pension Trust Received Mohammed Yunus Prize (15 Jan 2010)

This year’s highly acclaimed Mohammad Yunus Prize went to Artist Pension Trust for its endeavors in fighting artists’ poverty.

The Trust aims at teaching  “how to fish” through microfinancing art, especially designed for the buyer’s market.

Yet, as the Artist Pension Trust defines itself as an investment fund, and its degree of vulnerability to global crisis, causes anxiety in financial circles.


Bu yılın saygın Muhammed Yunus Ödülü, sanatçı yoksulluğu ile mücadelede gösterdiği çabalardan dolayı Artist Pension Trust‘a verildi.

Artist Pension Trust, satıcı piyasası için özel olarak tasarlanmış işlerin mikrofinansmanı yoluyla,  “balık tutmayı öğretme“yi hedefliyor.

Bununla birlikte, kendisini bir yatırım fonu olarak konumlandıran Artist Pension Trust’un küresel krizden etkilenme derecesi, finans çevrelerini endişeye sevk ediyor.

spa mullah news was posted on  Fri, 15 Jan 2010 15:12:27